Komposisyon ni Albert Ryan I. Jasareno
Sa panahon ngayon kung saan video games ang isa sa mga madalas na nagiging libangan ng mga kabataan pati na rin ng ilang mga matatanda, ako ay nakatuklas at nakahiligan ang isang uri ng laro na hindi nangangailangan ng gadgets o lumbas ng bahay. Ito ay isang laro kung saan, nangangailangan lamang ng ilang pirasong papel, lapis, mga kaibigan at maraming imahinasyon. Ito ay ang larong Dungeons and Dragons, isang fantasy tabletop role-playing game kung saan ang mga manlalaro ay gagawa ng kanilang mga karakter na maglilibot sa isang mundo ng mahika na puno ng mga tao, halimaw at ng mga kaganapan. Ang nagsisilbing tagapagsalaysay ng mundo upang mabuhay ito sa imahinasyon ng mga manlalaro ay tinatawag na game master. Siya ay maituturing na parang referee ng mga manlalaro at ang nagbibigay buhay sa mga karakter na hindi kontrolado ng mga manlalaro pati na rin sa mga halimaw na kanilang kakalabanin.
Ako ay may isa’t kalahating taong naglalaro ng DnD, kadalasan bilang isang game master para sa aking mga kaibigan. Sa panahong ito ng aking paglalaro at paggawa ng mga mundo mula sa kawalan at mga istorya para saaking mga manlalaro, aking napagtantuhan na hindi katulad sa video games ay mas may kahulugan ang interaksyon ng mga manlalaro sa isa’t-isa. Aking napansin na tuwing may isang bagay na dapat pagpasyahan ng mga manlalaro ay kanilang iniisip kung ano ang maaring maging kahinatnan ng kanilang desisyon at dahil dito, may mga pagkakataon na kailangan kong gumawa ng istorya ng mabilisan dahil may ginawa silang hindi ko inaasahan. Hindi katulad ng isang video game, ang ganitong klase ng laro na tulad ng DnD ay mayroong natatanging lebel ng kalayaan para sa game master at pati na rin sa kaniyang mga manlalaro. Ang mga istorya na nagagawa ay kadalasn bunga ng mga desisyon at kilos ng mga karakter.
Sa larong ito, nahahasa ang pakikinig ng mga manlalaro sapagkat kahit may mangilan-ngilan na biswal na representasyon akong pinapakita sa kanila bilang isang game master, kadalasan ay pawang mga salita ko lamang ang kanilang ginagamit upang makita ang kaganapan sa mismong laro. Kung minsan ay may pagarte rin ang nagaganap sapagkat nilalagay ng mga manlalaro ang kanilang sarili sa sapatos ng kanilang mga karakter at ako, nilalagay ko naman ang sarili ko sa sapatos ng mga karakter na hindi nilakontrolado. Kasama na rin dito ang paghasa ng aking paggawa ng mga istorya. Kaya naman ay, masasabi ko na kahit kami ay pawang nag lalaro lamang ay may mga kasanayan kami na aming napapaunlad.
Sa panahon ngayon kung saan ang mga mat ang karamihan ng tao ay nakatitig sa mga screen ng kanilang mga gadgets tuwing naglilibang, ako naman at ang aking mga kaibigan ay nakatitig sa papel, sa muka ng isa’t-isa at sa isang mundong buhay sa aming imahinasyon.
KINAADMAN 